افرادي كه جز لم دادن جلوي تلويزيون و كار كردن با موبايل و لپ تاپ فعالیت بدنی ديگري ندارند، در معرض خطر ابتلا به جنون و روان پريشي قرار دارند.
اين روزها دلايل بيشماري براي ورزش كردن وجود دارد. تحقيقات گسترده و جامع صورت گرفته بر ١٦٠٠ كانادايي در طول بيش از ٥ سال نشان مي دهد، افراد ميانسالي كه بي وقفه گوشه اي مي نشينند و فعالیت بدنی خاصي ندارند، بيش از سايرين در معرض خطر ابتلا به جنون و ديوانگي قرار دارند. يافته هاي حاصل از اين مطالعات در مجله بيماري آلزايمر به چاپ رسيد و ناگفته هاي جديدي را در مورد ارتباط جنون و خصوصيات ژنتيكي و سبك زندگي افراد برملا كرده است.
محققاني كه در پروژه سن و سلامت كانادايي ها دخيل بودند، به اين مهم دست يافتند كه وجود آپلي پروتئين نوع E در ژن فرد، احتمال ابتلاي او را به ديوانگي چند برابر مي كند، عدم فعالیت بدنی و بي تحركي بيش از حد نيز تأثير مشابهي بر روي انسان ها خواهد داشت.
جنيفر هيسز، دستيار پروفسور دانشكده حركت شناسي بدن در دانشگاه مك مستر و دستيار مؤلف اين مقاله مي گويد؛ نكته مهم اينجاست كه نداشتن تحرك و فعالیت بدنی مي تواند ژن هاي سالم افراد را تحت تأثير قرار دهد تا آنها ديگر قادر به حفاظت از شما در برابر بيماري ها نباشند. با توجه به اين كه اغلب افراد از حيث ژنتيكي در معرض خطر ابتلا به جنون نيستند، ورزش كردن مي تواند يك اقدام پيشگيرانه عالي و مؤثر باشد.
در سرتاسر دنيا 47.5 ميليون نفر با جنون دست و پنجه نرم مي كنند. اين رقم تا سال 2050 به 115.4 ميليون نفر مي رسد. با توجه به اين كه هيچ درمان شناخته شده و مؤثري براي اين بيماري وجود ندارد، ضرورت ايجاب مي كند به كشف و شناسايي آن دسته از عادت هاي زندگي روزمره بپردازيم كه احتمال ابتلا به ديوانگي را افزايش مي دهد و با تغيير دادن اين عادت ها به جنگ اين بيماري برويم.
پارميندر راينا، دستيار پروفسور بخش تأثيرات و شواهد سلامتي در دانشگاه مك مستر و دستيار مؤلف اين مقاله مي گويد؛ سن عاملي كليدي و مهم در ابتلا به جنون است اما روز به روز بر شمار تحقيقاتي كه از ارتباط ميان عوامل ژنتيكي و سبك زندگي افراد پرده بر مي دارند، افزوده مي شود.
تحقيق حاضر نشان مي دهد، ورزش مي تواند ريسك ابتلا به جنون در افرادي كه به صورت ژنتيكي آلپوپروتئين ندارند، به ميزان قابل ملاحظه اي كاهش دهد. گرچه براي تكميل اين نظريه از چشم انداز سلامت عمومي به تحقيقات بيشتري نياز است. باربارا فنسي، دكتر دانشگاه مك مستر و سر مؤلف اين تحقيق مي گويد؛ با در پيش گرفتن يك زندگي فعال و سرشار از تحرك، بازدهي و كارآيي مغز افزايش مي يابد. اما صادقانه بگويم، اگر روانشناسي از من بپرسد، براي كاهش ريسك جنون در بيماران چه نوع ورزشي را تجويز مي كنيد، جوابي جز “نمي دانم” ندارم !
ورزش مناسب براى لاغرشدن چیست؟
ورزشى که هوازى باشه، هرروز انجام بشه، بیش ازنیم ساعت طول بکشه (در٢٠ دقیقه اول ورزش بدن از ذخایر نشاسته استفاده میکنه وبعداز ٢٠دقیقه اگر ورزش ادامه پیدا کنه، بدن از ذخایر چربى برداشت خواهد کرد)
کسانى که امکان ورزش منظم روزانه ندارند، مى توانند یک روز در هفته به مدت ١۵٠ دقیقه یا ٢/۵ ساعت ورزش کنند، این کار به اندازه نیم ساعت ورزش روزانه براى سلامتى و داشتن اندام متناسب، مفید است.
البته ورزش مؤثر ورزشى است که ضربان قلب به عدد (سن فرد – ٢٢٠) برسد مثلاً در یک فرد ٣٠ ساله که از نظر قلب و عروق سالم است، ضربان قلب باید به (٣٠-٢٢٠) یعنى ١٩٠ بار در دقیقه برسد و در طول فعالیت ورزشى در این محدوده حفظ شود.